

D4253

། །།[]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀྵ་ཎ་བྷ་ག་སིདྡྷི། བོད་སྐད་དུ། སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ནི་སྐད་ཅིག མའོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་གིས་རྟོགས་སོ།།དེ་ལ་འདི་ལ་སྐད་ཅིག་ཡོད་པས་ན་སྐད་ཅིག་དང་འབྲེལ་བའི་དངོས་པོ་ནི་སྐད་ཅིག་མར་བརྗོད་དགོས་ན་སྐད་ཅིག་གི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ནི་ཕ་རོལ་པོ་དག་གིས་རྣམ་པར་གཞག་པར་མི་ནུས་སོ། །དེ་དག་གི་གཞུང་ནི་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པ་ལ་ བརྟེན་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་སྐྱེས་པའི་དོན་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་པ་དེ་འདུ་བའི་དུས་ན་གནས་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པ་དང་འབྲེལ་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་དཔེ་འགའ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་སྟོན་པའི་ཡུལ་གྱི་དཔེ་ནི་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་དག་ལ་ངེས་པར་ཉེ་བ་ཡིན་ནོ།།བློ་དང་མེ་ལྕེ་ལ་སོགས་པ་དཔེའི་དངོས་པོར་ཉེ་བར་བླངས་པ་དག་ནི་སྐད་ཅིག་ཙམ་གནས་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་མངོན་པར་འདོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་སྟོན་པར་མི་ནུས་སོ། །དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་འཇུག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པར་དཀའ་བ་ཁོ་ནའོ།།འདི་ལྟར་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉེ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་རིམ་གྱིས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་གང་གིས་བཟློག་པར་བྱ་བ་འདི་སྙམ་དུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ནི་གཞན་གྱིས་ལྟོས་པར་བྱ་བར་མི་འཐད་དོ་སྙམ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་གཞིག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོར་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་ལ་མི་ལྟོས་ཀྱང་། །ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བས་དེ་ཟློག་པར་བྱེད་ ལ་དེ་དག་ཉེ་བས་ཀྱང་བཟློག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ལྡོག་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོའི་བྱེད་པ་ནི་བསྙོན་པར་མི་ནུས་སོ། །ཡང་དཔེར་ན་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་དག་གཏན་མེད་པར་ མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་བྱེད་པ་གྲུབ་པར་མི་བྱེད་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཉིད་བསྙོན་པར་མི་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文文献：
[梵文题目] kṣaṇabhaṅgasiddhi
[藏文题目] སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པ།
[汉译题目] 刹那灭论证
顶礼文殊童子！
有些人认为一切有为法都是刹那性的。对此，虽然说由于存在刹那，与刹那相关的事物应当称为刹那性，但对方却无法确立"刹那"一词所要表达的含义。
他们的论点是"生起即灭即是刹那性"。然而，所谓"生起"的含义必然是指某物存在并处于生起的时刻。因此，要证明其与"生即灭"相关联，任何例证都是不合理的。在论证遍及性时，必须要有确切的事例作为证明方法的对象。
以心识、火焰等作为譬喻事例，由于它们是否仅住一刹那尚存疑虑，因此无法通过所欲证明的因来证成遍及性。提出"具有作用的自性存在"这一因，由于也可能适用于非刹那性的事物，因此很难证明刹那性的遍及性。
比如，非刹那性的事物也可能依赖众缘和合而逐渐产生果实的功能，为什么要认为它们丝毫不作为而不依赖其他因缘呢？这种想法是不合理的。就像虽然不依赖于成立特殊性的作用，但锤子等的靠近也能造成破坏，而这种靠近并不会在所破坏的事物上成立任何特殊性。
从随行和返遮两方面来看，破坏性的作用是无可否认的。就像种子等若完全不存在就不能成就芽等有为法，但通过存在与不存在的随行方式可以认知因的存在是无可否认的，同样地，锤子等也是具有破坏作用的。

།ཇི་ལྟར་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་ཉེ་བ་དག་ལས་འདྲེས་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ གྲུབ་ཀྱང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པར་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཉེ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་འགག་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉེ་བ་དག་ལས་རང་གི་དོན་བྱ་བ་ལ་འཇུག་གོ།།དེས་ན་གང་ན་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐད་ཅིག་མའོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བ་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པ་མཐའ་དག་ལ་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་ནི་མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་གཏན་ཚིགས་འདི་ནི་མ་གྲུབ་པར་ཡང་བསྒྲུབ་པར་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་ རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་བྱེད་པ་ན་ཅི་འདྲ་བ་གྲུབ་པ་དེ་འདྲ་བའི་ཁོ་ན་བཟུང་བ་ཡིན་པ་ན་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པོ།།དེ་འདྲ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གྲུབ་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་པས་ཉེ་བར་ དགོད་པར་མི་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ།།ཡོད་པ་དག་པ་ཉེ་བར་འགོད་ན་ནི་འགའ་ཡང་ཚད་མ་འགས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་མ་གྲུབ་པོ། །ཅི་འདྲ་བ་གྲུབ་པ་དེ་འདྲ་བ་ཉེ་བར་འགོད་ན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་བཟུང་བ་ཡིན་ན་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མར་འགལ་ལོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་པ་ཁོ་ནའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་དོན་གྱི་ཚོགས་དང་འབྲེལ་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་དོ། །འདི་ལྟར་དབང་པོའི་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་སྣང་བཞིན་པའི་གསལ་བའི་ཚོགས་ལ་འདུ་བ་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་རྟོགས་པ་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི རྣམ་པ་ཅན་སྐྱེ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མར་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་དོ།།དབང་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་མེད་པས་དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པར་རྟོགས་པ་འདི་དག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་ནི་རྟོག་པར་མི་འཐད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱིའི་དོན་དེའི་ཉེ་བ་ལྟོས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་དོན་མེད་པར་ཡང་བརྟག་པར་མི་ནུས་སོ།།ཇི་ལྟར་མདུན་ན་གནས་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཅན་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དག་མེད་པའི་དོན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལ། བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གསལ་བ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་དང་དེ་ལ་ཐ་མི་དད་པའི་ རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་འདི་དག་ཀྱང་གསལ་བ་ལ་འདུ་བ་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དབང་པོའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དང་ཉེ་བའི་དོན་འཛིན་པས་ན་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མར་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་དོ།

我来为您翻译这段藏文：
正如锤子等靠近时，虽然未确立其与瓶等是混合还是分离的关系，但依靠破坏性事物的靠近而导致毁灭。同样地，非刹那性事物虽不能成立特殊性，但也可依靠众缘的靠近而从事自身的作用。
因此，"凡是存在者皆是刹那性"这一论点，对于一切可见的事物，由于在不相容品的返遮上存在疑虑，所以这是似不定因。
此外，这个因也可以证明为不成立。比如，当以现量所成立的事物的存在作为因时，如果执取"如何成立即如何把握"的原则，那么一切事物的对境性的存在性就已明确成立为非刹那性。这种情况与刹那性相违，因此无效，根本不应提出。
若提出纯粹的存在性，则无任何量能成立，故不成立。若提出"如何成立即如何把握"，则如前所说，执取非刹那性的自性存在，这与刹那性相违。
同样，若要证成所见事物聚合相关的刹那性，则为现量所违。比如，依随感官作用而显现的明显事物聚合中，产生把握同一性自性的"这是牛"等这样的认识，这就违背了刹那性论者的主张。
由于这些认识是随着感官的有无而有无，除了从感官而生外别无差异，因此不能认为它们不是现量。同样，由于外境是依靠彼此靠近的自性，因此也不能推测为无对境。
正如仅仅依靠前方存在的青等而生起的相貌，随顺产生的眼等识并非执取无对境。同样地，这些在明显事物存在时生起、随顺于彼不异相的分别念，由于执取明显事物的同一性自性，所以也非无对境。
因此，由于随顺感官且把握近前对境，所以现量的存在违背了刹那性论者的主张。

།དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ གནོད་པས་སྒྲུབ་པར་ནུས་སོ།།འདི་ལྟར་གང་ལ་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པ་སྲིད་པ་དེ་ལ་ནི་དྲན་པ་དང་ངོ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་སྲིད་པར་མཐོང་སྟེ། ལྷ་སྦྱིན་མཐོང་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་མཆོད་སྦྱིན་ལ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ལ་མཐོང་བར་བྱེད་པས་གཞན་དུ་གྱུར་ན་ཡང་ངས་སྔར་མཐོང་བ་ནི་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ གཞན་གྱི་དྲན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་དངོས་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་ན་སྔར་གང་མཐོང་བ་དང་གང་ཡང་ཕྱིས་མཐོང་བ་དེ་གཉིས་ལྷ་སྦྱིན་དང་། མཆོད་སྦྱིན་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། ངོ་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་ལ། ལྟ་བ་དང་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། ངོ་ཤེས་ པའི་རྟོགས་པ་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ།ལྷ་སྦྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་གཉིས་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ངོ་ཤེས་པ་དང་། གང་གིས་ངོ་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་དུ་དོན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་འདིར་ཐ་དད་པ་ནི་ངོ་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དེ་དང་འགལ་བ་ནི་ངོ་ ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པས་ཐ་དད་པ་སེལ་ཏོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་ངོ་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྟོགས་པ་པོ་དག་གིས་ཅིག་ཅར་མཐོང་བའི་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ ཉིད་ནི་ངས་མཐོང་བ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ངོ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་ལ་སྐད་ཅིག་མའི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་གཅིག་ཉིད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ དུ་མ་ཉིད་ལ་གནོད་པར་ནུས་པ་ཁོ་ནའོ།།ངོ་ཤེས་པ་པོ་ལ་ལྟོས་པའི་ཚད་མ་ཡང་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བཅོལ་བ་དང་བསྒོས་པ་དང་སྨྲས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་དྲན་པ་མཐོང་བ་ན་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དྲན་པར་བྱེད་པའི་གཅིག་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ སྐད་ཅིག་མས་བྱས་པའི་དུ་མ་ལ་གནོད་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མངོན་སུམ་མེད་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མེད་ཅིང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་གྲགས་པས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྣམས་དུས་ཅུང་ཟད་ གནས་པ་ཡིན་པས་གྲགས་པས་ཀྱང་གནོད་དོ།།དེས་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལན་ཉོན་ཅིག་།དོན་གང་ཞིག་སྐད་ཅིག་གི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་དོན་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ།

我来为您直译这段藏文：
同样地，此处也可以通过比量来证明其过失。比如，凡是存在极大差异的地方，就不可能有忆念和再认等，这是可以观察到的。譬如，见到天授的人不会对祭授说"这就是他"这样的再认，即使见者转变为他人，也不会有"我先前所见就是他"这样的他人的忆念。
如果诸事物是刹那性的，那么先前所见和后来所见这两者，就如同天授和祭授一样极为不同，因此不会成为再认的对境。由于能见和能再认是不同的，所以也不会生起再认的认识，就像天授和祭授二者那样。因此，能再认和所再认必须在义理上理解为同一对境。
所以在此，差异性与再认对境相违遍，与此相违者即是再认对境性。因此，通过观察遍行相违而遮除差异性。因此，量的意义是：凡是再认的对境，就不是差异性的，如同诸认识者同时所见的对境自性，你所见的正是我所见的这样的再认。
同样地，某些事物也成为再认的对象，因此它们没有刹那性的差异特征。因此，如是由比量所成立的同一性，必定能够遮破刹那性自性的多性。对于再认者的量也应当如是了知。
同样地，当见到对于委托、嘱咐、言说等的忆念时，也是以前述方式显示忆念者的同一性，从而遮破刹那性所造成的多性。
因此，如是对于刹那性，既无现量的能立，也无比量的能立，而有现量和比量的能破。一切众生的共识也认为诸事物有短暂的安住，因此也为共识所违。
因此，刹那性不能成立。对此，且听回答：若说不知何义成为"刹那"之词的所诠义，这是不合理的。

།གང་གི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་དང་སྐར་མ་ ཤེས་པའི་གཙུག་ལག་དག་ཏུ་སྐད་ཅིག་གི་སྒྲ་དུས་སུ་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པར་རྟོགས་པར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་སྐད་ཅིག་གཅིག་སྡོད་ཅིག་ཅེས་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་ཐང་ཅིག་ཡུད་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དུས་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པར་རྟོགས་པ་སྐད་ཅིག་གིས་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྟན་བཅོས་ གཞན་དག་གི་རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་ནས་སྐད་ཅིག་གི་སྒྲ་དུས་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དུས་གང་ལ་སྔ་ཕྱིའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པར་མི་ནུས་པ་དེ་ནི་སྔ་ཕྱིའི་ཆ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་སྐད་ཅིག་ཅེས་བྱའོ། །དུས་གང་ལ་དུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་དུས་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་བརྗོད་མི་ནུས་སོ།།དུས་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དུས་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་བརྗོད་པ་སྐད་ཅིག་གི་སྒྲ་ནི་སྔ་ཕྱི་དབེན་པའི་དུས་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་ལྟའོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་གི་སྒྲ་ནི་ཚིག་གི་དོན་ཤེས་པ་ཅན་ཉིད་དོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་དཔེ་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ།།འདི་ལ་དཔེ་ནི་ཡོད་ཀྱང་ཆོས་མཐུན་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་གིས་དངོས་པོ་གཞན་དག་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དག་ ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པ་ན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེས་ན་གལ་ཏེ་ཡང་དཔེ་ལ་སྐད་ཅིག་མར་འཇིག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མར་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཉིད་ལས་སྐད་ ཅིག་མར་འཇིག་པར་གྲུབ་པོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་ན་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་བླངས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་རབ་ཏུ་བསྟན་ པར་ནི་མི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་ནི་འདི་ལྟར་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་སྒྲ་རྟག་པར་གྱུར་ན་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་དོན་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །འདི་ལ་ནི་ཕ་རོལ་པོས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་བུམ་པ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་ཡང་རིམ་དང་ཅིག་ ཅར་དག་གིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་སོ།།འདི་ལ་ཡང་ལན། བུམ་པ་ཡང་ངས་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དགོས་སོ།

因为在世间和天文学典籍中，"刹那"一词被理解为表示极短时间，如说"请停留一刹那"。"刹那"、"须臾"、"瞬间"等词也是用刹那来表达极短时间的说法。因此，随顺其他论典的理解和世间的认知，"刹那"一词用来表示极短时间。
不能建立前后差别的时间，即离开前后两分的时间，称为"刹那"。对于具有时间差别的时间，相对于可分别的时间来说是极其微小而无法言说的。由于时间极其微小，表示极短时间的"刹那"一词，应当理解为适用于无前后之时。因此，"刹那"一词是具有确定词义的。
对于所说"证成刹那性时不存在譬喻"这一说法也应当回答：此处虽有譬喻，但仅仅依靠相似性，其他事物不合理成为彼之自性。因此，应当以证成遍摄的量来显示所立和能立二者为所遍和能遍的关系。当显示证成遍摄的能立时，所立便得以了知，反之则不然。因此，即使譬喻是刹那性坏灭的，也是由于显示证成遍摄的量而成立刹那性坏灭。
若说如此则对所立法自身以证成遍摄的量来成立刹那性时，采用"有性"因就成无意义。对此答：并非不能显示对法自身证成遍摄的量。如是应当显示证成遍摄的量：若声是常住，则不能以次第和同时方式运用于作用。
对此，对方也能说：如同瓶子虽非刹那性却能以次第和同时方式成办所欲果，声音也应如是。对此也要回答：瓶子也已被我作为能破量的对境。

།དེས་ན་རྣམ་གྲངས་འདིས་ཕ་རོལ་གྱི་ཉེ་བར་ བཀོད་པ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་རྒོལ་བས་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་པོ་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པར་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་དེ་བཞིན་སྒྲ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་མ་མཐོང་བ་ཡང་དོགས་ པར་བྱེད་ན་དེ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་དེར་གྱུར་ན་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་དེས་ཀྱང་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་དོན་བྱེད་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་སྤྱིར་བརྗོད་པར་བྱའོ།།དེས་ན་སྲིད་པར་བྱས་པའི་མ་མཐོང་བ་དེ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དང་ མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་ལ་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་བསྟན་པར་རྣམ་པར་གནས་པ་ན།གང་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་དེ་དག་དཔེའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལས་ཐ་དད་པ་གང་དག་ལ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པ་དེ་དག་ནི་དཔེ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ངེས་པ་ནི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གི་ཡུལ་ཅན་ལ་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་སྲིད་ན། འོ་ན་ནི་དེས་ན་ཇི་ལྟར་དཔེ་དག་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པར་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས ཅན་ལ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་དག་ལས་མངོན་པར་འདོད་པ་གྲུབ་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉེ་བར་བསྟན་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན།བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་དངོས་པོའི་ཚོགས་ནི་མཐའ་ཡས་ལ་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ཡང་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་དེས་ན་སྒྲ་མེད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་ བྱེད་དག་གིས་ཁྱབ་པ་ནི་དངོས་པོ་གཞན་ཉིད་ལས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་རི་བོང་གི་རྭ་མེད་པར་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་མེད་པར་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལས་ཁྱབ་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་སྒྲའི་ཡོད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ ཡིན་དང་ཁྱབ་པ་འགྲུབ་པ་ལ་ཁས་མ་བླངས་པའི་བྱེད་པ་ཅན་སྒྲའི་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཁོ་ན་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ངེས་པ་ཚད་མ་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་སྒྲའི་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉེ་བར་བསུ་བར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ།

因此，依此方式，对方所举出的一切所见事物，论者都应当作为能破量的对境。若对方怀疑某些未见事物可能像非刹那性而能次第和同时作用一样，声音也是如此，对此也应当总的回答：若有某物如此，作为非刹那性者也不能以次第和同时方式作用。因此，所假设的未见事物也应当承许为能破量的对境。
如是，当对一切所见与未见事物显示证成遍摄的量得以确立时，凡是异于所立法的事物，由于依托于譬喻事物，故凡是异于所立法且具有因的事物即是譬喻。因为所立事物的确定依赖于证成遍摄的量。
若说若证成遍摄的量能遍及一切事物，那么正如在诸譬喻上通过证成遍摄的量而确定所立，同样在所立法上也由随行、反转的成立而得到所欲证，何须显示宗法？诚然如此，然而事物众多无边，证成遍摄也遍及一切事物，因此即使没有声音，所立能立的遍摄也唯从其他事物得以成立。因此，如同确定兔角不存在的遍摄一样，无声时也得以成立。由于由此不能成立遍摄，所以声音的存在无论如何都不能有所助益。
如是，对于成立遍摄而言，未被承许为作用者的声音存在性唯应从其他量得知。因此，确定依赖其他量的声音存在性，由于能够证成声音无常，故唯应摄为宗法。

།གཞན་ ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ཡོད་པ་འདུ་བ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ།དེ་ནི་འདུ་བ་ལྟར་རེ་ཞིག་ཞོག་གི་དངོས་པོའི་ཡུལ་མཐའ་དག་སྐད་ཅིག་མར་འཇིག་པ་བསྒྲུབ་པ་ན་རེ་ཞིག་ཡོད་པ་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་དེའི་འདུ་བར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། ཇི་སྐད་དུ་འདི་ན་ཇི་ལྟར། གཞིག་པར་བྱ་བའི་འདུ་བྱེད་བསྒྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་ཀྱང་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དག་གིས་དོན་བྱ་བ་དེ་དང་དེ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་མ་འབྲེལ ཏོ།།འདི་ལྟར་རང་གི་རྒྱུ་དག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བས་དངོས་པོ་བདག་ཉིད་ནི་བྱེད་པར་མི་ནུས་སོ། །འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་གཞན་ཞིག་བྱེད་ན་ནི་གཞིག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་སྔར་དམིགས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་སྦྱོར་བར་རུང་བར་གནས་སྐབས་འཛིན་པའི་འཇིག་ བྱེད་དུ་མི་འཐད་དོ།།འདི་སྙམ་དུ་འོ་ན་ནི་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་དམིགས་པའི་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་བརྫུན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་ལས་མ་ཉམས་པའི་བུམ་པ་ལ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དངོས་པོ་རང་གི་ངོ་བོས་དམིགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ གྱུར་པ་ནི་ཇི་སྲིད་རང་བཞིན་དེ་དང་མ་བྲལ་བ་དེ་སྲིད་དུ་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་དང་མི་འབྲེལ་ལོ།།གྱུར་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་ནམ་ཡང་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྙམ་དུ་གང་ལ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གོ་སྐབས་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་འཇིག་པའི་ རྒྱུ་དག་གིས་དངོས་པོ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན།དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར་འཇུག་པས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་དོན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ན་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མི་འདའོ། །འོན་ཏེ་དངོས་པོ་ལྡོག་པ་ཙམ་ དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་ན་དེ་ལྟར་ན་ནི་འོ་ན་དངོས་པོ་མེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།འདི་ལྟར་གང་ཞིག་སྔོན་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་དང་གྲུབ་ཟིན་པའི་དངོས་པོ་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་འགའ་ཞིག་གི་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་ པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ན་དེས་བྱས་པར་འགྱུར་རོ།།དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་གལ་ཏེ་སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་ཐ་དད་པའི་གནས་སྐབས་ཅན་དང་དོན་གཞན་ལས་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་ཁས་ལེན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དེ་ཉིད་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་རོ།

又有人说："诸事物是依赖于存在、聚合等时间的。"对此回答：且不说聚合，当证成一切事物境域皆为刹那灭时，首先，常住的存在即使无有事物，又怎能有其聚合？
如同此处，虽不依赖于所破坏的有为法的成立，锤子等事物也能起破坏作用，同样地，虽非刹那性的事物无有差别，诸助缘也能令其趋入此彼作用——如是所说亦不相应。因为从自因而生的缘故，锤子等的临近不能作用于事物自体。若说能生灭坏这一别异事物，则不应理，因为若执持能破坏时分，则与先前所见的所破事物的作用相违。
若作是念："那么锤子等是所见的能成因。"此亦不实。因为未失去所见自性的瓶，并无所谓障蔽。事物以自体成为所见境时，只要未离彼自性，就不离境之事物。若非如此，则永不成为境之事物，因为无有差别。
若作是念："并非由坏因对事物造作，而是造作无事物性。"然而无事物性若非实有，则成胜义有法时，不离异同分别。若说事物的遮遣即是无事物性，如是则不成为无事物之所作。
如是，凡从前位转变为异位，且与已成诸事物异体之自性，随顺某者之随行、反转时，即成彼所作。若承许无事物性是异于前位之位相，且异于他法之自性，如是则彼即成能作用之事物。

།དོན་ གཞན་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་དང་།རང་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ལས་ལྡོག་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་གང་ཞིག་རྒྱུ་དག་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་བྱེད་པ་དེ་ནི་འགའ་ཞིག་གི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་ པ་ཡིན་ནོ།།དཔེར་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དག་གིས་དོན་བྱེད་པར་བསྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་དོན་བྱ་བ་ཐ་དད་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ རྒྱུ་དག་གིས་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།བརྗོད་པ་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤྱིའི་རྣམ་པར་བརྟག་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །བརྟག་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མཁྱེན་པ་ཡོད་ན་རང་བཞིན་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དངོས་སུ་ རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།སྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ནི་གཟུང་བར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཇི་སྲིད་དུ་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་ལ་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་མི་དགག་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་ དོན་བྱེད་མི་ནུས་པར་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ།།ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་བཟློག་པའི་ཚད་མ་ཡང་གཞན་ལ་མེད་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་དོན་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུ་ཐ་དད་པས་དོན་བྱ་བ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་གྱི་རྒྱུ་ཐ་དད་པས་དོན་ བྱེད་པ་གཏན་མེད་པར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ།རང་བཞིན་ཙམ་ལ་གནས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་བཟློག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་བྱ་བ་མཐའ་དག་མེད་ན་རང་བཞིན་དང་འགལ་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་འགལ་བ་དམིགས་ པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ལྡོག་པ་ན་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ།།དེ་བས་ན་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱང་དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ ལས་མ་འདས་སོ།།དེས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་བའི་རང་བཞིན་ཅན་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ལ་ནི་བྱ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་བྱ་བ་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་འབྲེལ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དགག་པ་དང་ལན་ཅིག་ འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ།

与其他义相异的形相，以及从自身无有的状态转变，此即具有形相；凡是具有形相者，即是能作用。此中，凡为诸因所差别者，即能作某种作用。譬如青等。无事物性亦可说是能作。
若问：如同能生因成就作用功能一样，无事物自性是否也由诸因生起为无作用功能之自性于差别作用？
答：无论如何，凡成为彼自性者，皆可作为共相观察。凡可观察者，若有遍智智慧，则显现为仅与自性相应。凡是识之所取的现前者，即能生起现证之识，因为非能生者不应成为所取。因此，只要不否定遍及一切所知的智慧，就不能说分别所缘之自性无有作用。
遍智智慧虽无他人能予遮遣，但有能成立者。因此，无事物自性亦非不可能有作用。故由因之差别而有作用之差别，但因之差别并非导致完全无作用，因为不能遮遣仅住于自性、为遍智智慧境之事物故。因此，若无一切作用，则与自性相违，即为无自性。
由见相违自性，从相违品转变为具差别自性时，以作用能遍故，即是自性因。是故，成为有作用事物，而非无事物。事物之分亦不离一异分别。因此，无事物离自性、空无一切体性之自性，于观察时不应有作用。说"作无事物"者，因作用不应与无事物相应，故是与遮遣相应。

།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་འཇིག་པའི་རྒྱུས་དངོས་པོ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་འདི་དག་གི་དོན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །མི་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་དེ་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་པའི་རྒྱུ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་གཞིག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཅི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་ ལས་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་སྐྱེས་སམ།འོན་ཏེ་གནས་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་སྐྱེས་རྟོག་པ་དང་པོ་ལ་ནི་དངོས་པོ་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་རང་ཉིད་ཁོ་ན་འཇིག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་དོ། །འོན་ཏེ་དངོས་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཡིན་ན་དེ་ནི་འཇིག་པའི་ རྒྱུ་བརྒྱ་ལྷགས་ཀྱང་དེའི་བདག་ཉིད་ལས་མི་འཕོ་བའི་ཕྱིར་གཞིག་པར་མི་ནུས་པས་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ།།འདི་སྙམ་དུ་རང་གི་རྒྱུ་དག་ལ་ལྟོས་ནས་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པར་སྐྱེ་བས་ན་ཇི་སྲིད་འཇིག་པའི་རྒྱུ་དང་མ་ཕྲད་པར་དེ་སྲིད་དུ་གནས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་ཕྱོགས་འདི་ལྟར་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཉེ་བའི་དུས་ཚུན་ཆད་དུ་གནས་པར་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་འཇིག་པ་ལ་དུས་ཅུང་ཟད་ལྟོས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཉེ་བ་ན་ཡང་དུས་ཅུང་ཟད་གནས་པའི་ཆོས་ཅན་རྣམས་ལ་དུས་ཅུང་ཟད་གནས་པའི་སྔར་གྱི་རང་བཞིན ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད།གལ་ཏེ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ནི་ཡང་དུས་ཅུང་ཟད་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། དུས་དེ་རྫོགས་ཀྱང་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་གྲངས་འདིས་ཀྱང་དུས་ཅུང་ཟད་གནས་པར་འགྱུར་བས་ནམ་ཡང་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་དུས་ཅུང་ ཟད་གནས་ནས་འཇིག་པར་འགྱུར་གྱི་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀུན་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱོགས་འདི་ཡང་མི་རིགས་སོ།།འདི་ལྟར་མཚམས་སུ་གྱུར་པའི་དུས་རྫོགས་པ་ན་སླར་ཡང་དུས་ཅུང་ཟད་གནས་པའི་རང་བཞིན་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་དེ་ཉིད་གནས་པའི་ཕྱིར་ དངོས་པོ་ནམ་ཡང་མི་འཇིག་པར་འགྱུར་བས་ཚུལ་འདི་དངོས་པོ་རྟག་པར་ཁས་བླང་བར་འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཡང་དུས་ཀྱི་མཚམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་རང་བཞིན་གཞན་སྐྱེས་ནས་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྔར་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཅི་འདི་རྟག་པ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ ནོ།།གལ་ཏེ་ཕྱིས་རང་བཞིན་རང་ཉིད་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ལ་འཇིག་པའི་རྒྱུའམ་འཇིག་པའི་དུས་ལ་བསྡད་པས་ཅི་བྱ། འོན་ཏེ་མི་འཇིག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་དག་གམ་འཇིག་པའི་དུས་ལ་ལྟོས་པས་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་དོ། །དེས་ན་འཇིག་པའི་རྒྱུ་དག་ ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ཉིད་དོ།

如是，以"坏灭因不作事物"之说，此等义得以安立。彼非作者亦非因故，无有任何坏灭因。
复次，所坏灭之事物，为生起为离自性因之法性，抑或生起为住法性？若为初者，事物以离法性自身即成坏灭，故坏灭因全无所作。若事物以自体性为不离法性，则纵有百种坏灭因至，亦不能令其离自性，故不能坏灭，是故坏灭因全无所作。
若念：依止自因而生，待坏灭因，故未遇坏灭因时则安住。此亦不然。如是，依此观点，诸事物由因生起而住，直至坏灭因临近之时。如是则稍待坏灭时。
当坏灭因临近时，于暂住法性者，是否有前之暂住自性？若谓有，则应复暂住，因彼时尽时自性仍在故。以此理趣，亦应暂住，故永不坏灭。正因如此，所计事物从自因暂住后坏灭，而非生已即灭之观点亦不应理。
如是，当界限时尽，复于暂住自性作观察推究，因彼住故，事物永不坏灭，此理即成许事物为常。若谓于时际终边生起异自性，则于前事物应观察推究：此为常耶？抑或无常？若后自性为自离相，则何须待坏灭因或坏灭时？若为不坏灭法性，则于彼亦不须待坏灭因或坏灭时。是故，坏灭因全无所作。

།དཔེར་ན་ས་བོན་མྱུ་གུ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཡང་མྱུ་གུའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཞིག་པར་བྱ་བ་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་རིགས་པ་རྣམས་ལྡོག་པའི་རྒྱུར་ འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ།འདི་ལྟར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་མྱུ་གུ་ལ་ནི་གང་ཞིག་འདུ་བྱ་བ་དང་འདུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བརྟག་པར་འགྱུར་བ་སྐྱེད་པའི་དུས་ན་རང་བཞིན་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ས་བོན་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་རུང་བར་གྱུར་པ་ན་ སྔ་ན་མེད་པའི་མྱུ་གུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ།།གཞིག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་གཞིག་པའི་དུས་ན་ནི་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པ་དག་ཡོད་ལ་གཞིག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཡོད་པས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པའི་སྐབས་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཅི་འདི་ རང་གི་ངོ་བོས་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ་མ་ཡིན། ཅི་ཐོབ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཅུང་ཞིག་བྱེད་པས་ན་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། དེ་སྟེ་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་ཅེས་གཞིག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་ངོ་བོ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གོ་སྐབས་མེད་དོ།།གང་ཡང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་དུ་གཞིག་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་ ཇི་ལྟར་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གྱོ་མོའི་གནས་སྐབས་སྐྱེ་བ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་དུ་བྱེད་པའམ།ཡང་ན་ལྡོག་པ་ཙམ་སྒྲུབ་ཅེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའོ། །དེ་ལ་ལྡོག་པ་ཙམ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྱ་བར་མི་ ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་།འཇིག་པའི་རང་བཞིན་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷག་མར་གྱུར་པ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཉིད་ནི་གྱོ་མོའི་གནས་སྐབས་སྐྱེ་བ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་ལ། དེ་ཡང་ངེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཁོ་ནའོ། །ཐོབ་ ལ་སོགས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་བུམ་པ་ལས་གྱོ་མོའི་གནས་སྐབས་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ།

譬如种子虽不造作芽，却成为芽之因，如是，锤等虽不造作所坏灭者，从随行与返逆中，说其成为返逆因，作为使之返逆之事物 - 此说不应理。如是，于所生之芽，在生起时无有任何可观察为造作或非造作之自性。种子等自体于芽等成为可生时，生起先前不存在之芽。
于坏灭时，有具自体之锤等，亦有具自体之所坏灭事物，故必有观察推究之机会：此是否以自体为返逆法性？抑或不是？此锤等是否因作少许而成为使返逆者？抑或全无所作？应知此二种分别安住于所坏灭事物。于所生者则因无体性故，无分别之机会。
又如所生之自体，于所坏灭者亦见随行与返逆之随行，故说锤等为使返逆者亦不应理。如是，锤等是否随行于碎片状态之生起之随行与返逆？抑或令瓶等成为坏灭自性？抑或仅成办返逆？对此生疑。其中，仅返逆者以前说之理不能作为，且坏灭自性亦从其自性因生起故。余者即锤等本身随行于碎片状态生起之随行与返逆，此亦是我等所许。锤等众缘所依之取者从瓶生起碎片状态，此是我等之立场。

།དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཐོབ་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཡང་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཅུང་ ཟད་མི་བྱེད་པ་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་ལ་ཕྱོགས་པར་གནས་པའི་བརྒལ་བ་བཟློག་པར་མི་ནུས་སོ།།གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་དག་བཞིན་དུ་འདུ་བྱེད་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པོ་མི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་དཔེར་ན་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་སྔ་ན་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མྱུ་གུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་དང་པོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡང་སྔ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་ས་བོན་ལན་ཅིག་བྱེད་པ་དག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པ་མྱུ་གུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་དང་པོའི་བྱེ་བྲག་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ ཡིན་ན་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་མྱུ་གུ་སྐྱེད་པ་ལ་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དག་གིས་ཕན་མ་བྱས་པ་ཉིད་ནུས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་སྟེ་མྱུ་གུ་སྐྱེད་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཕན་བྱས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་དང་པོ་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་གཏན་དུ་ས་ལ་སོགས་པ་ ས་བོན་ལ་ཕན་འདོགས་པར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།ངེས་པའི་དུས་སུ་སྐྱེ་བའི་མྱུ་གུ་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་གང་ཡང་རུང་བ་ན་གནས་པའི་ས་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནས་ལ་ སོགས་པ་དང་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ས་བོན་གྱི་ཞིང་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་ཕན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེའི་ཕན་པ་བརྒྱུད་པ་ལས་བྱུང་བའི་མྱུ་གུའི་ཟླ་བའི་མཐར་ཐུག་པར་སྐྱེ་བའམ། ལོ་ཕྱེད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་སྐྱེ་བའམ། ལོའི་མཐར་ ཐུག་པར་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རང་གི་དུས་ཚིགས་སུ་གཏན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ས་བོན་གྱི་ཞིང་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་ཕན་པའི་གཏན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དང་པོ་སྐྱེ་བ་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པར་མི་འཐད་དོ།

因此，如同锤等虽不作少许，却是坏灭之因，如是，非刹那性诸事物虽不作少许，亦将成为俱有因 - 此说因无有譬喻故，不能遮止趋向义理之诘难。
若谓：如同非刹那性者，于刹那性诸行亦不应有俱作者，譬如先前无有果芽，如是亦先前无有与芽随顺之初别相为性之果。于此，若种子之俱作者等未作差别而能成办与芽随顺之初别相差别，则因无差别故，于生芽时亦应能不待俱作者之助益。若生芽须待俱作者之助益，则于初别相生起时亦应如是。
从生起开始，地等永远不能助益种子，因为若能于一切时生起定时所生之芽故。如是，若处所摄地等能助益种子与芽，因地等与种子一切时存在故，种子田地等所作之利益亦应一切时存在。若尔，从其利益相续所生之芽，或应于月末生起，或应于半年末生起，或应于年末生起，于一切情况下定当于自时节生起，然实不尔。是故，种子田地等所作之利益全无。因其无故，初别相生起时不应观待俱作缘。如是，于芽生起时亦不应观待。若尔，诸刹那性之所作亦不应理地观待俱作者。

།འདི་སྙམ་དུ་ཁྱད་པར་གྱི་ས་བོན་དང་པོ་སྐྱེ་བ་ལ་ནི་ཕན་ཚུན་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྐྱེན་དག་གིས་བྱེ་བྲག་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་ལ་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པ་ལ་ནི་ཞིང་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་སོ་སྙམ་ན་དེ་ལ་ཡང་ས་བོན་གྱི་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྐྱེན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་ས་བོན་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྐྱེན་གཞན་དག་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ།དེ་དག་གི་ཡང་ཉེ་བར་ཚོགས་པའི་རྐྱེན་གཞན་ དག་གིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།འབྲས་བུ་རེ་རེ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཕན་ཚུན་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྐྱེན་ཚད་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་འབྲས་བུའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དག་གིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་བྱེ་བྲག་བརྒྱུད་ པ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ།གཉིས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྐྱེ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མྱུ་གུ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་བརྒྱུད་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ་ཁྱད་པར་དང་པོ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་མི་ལྟོས་པར་ སྐྱེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ།།ས་བོན་ནི་རང་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་ཡང་རུང་སྟེ། འབྲས་བུ་རེས་འགའ་བྱེད་པ་ན་རྒྱུད་གཞན་དག་གིས་ཁྱད་པར་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུད་གཞན་ནི་རེས་འགའ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཞིང་ལ་སོགས་པ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་རྣམས་ས་བོན་གྱི་ནུས་པ་སད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །རེས་འགའ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་དེ་དག་འདུ་བའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཉིད་ནུས་པ་ཟད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་པོ་སྐྱེ་བ་ལ ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྐྱེན་རྣམས་ནུས་པ་སད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ས་བོན་གྱི་རྒྱུ་གཞན་གྱི་ས་ནུས་པ་སྐྱེད་པ་ཁོ་ན་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་རེས་འགའ་བར་བྱེད་པ་རྩོམ་པ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་སད་པའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཏེ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དང་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྐྱེན་ནོ། །གང་ ཡང་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྐྱེན་ཚད་མེད་པ་དག་བསྟན་པར་བྱ་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ལ་ཡང་ཉེ་བར་འདུ་བའི་རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ།སྔ་ན་མེད་པ་སྐྱེས་པ་དང་། ཡུལ་གཞན་ནས་འོངས་པའོ།

若作是念：初别相种子生起时由相互和合诸缘成办差别，而于生芽则由田地等。对此，种子和合缘者亦非能助益种子之功能，此应由其他缘成办。彼等复由其他和合缘故，将成无穷。于生起每一果时，亦不能成办无量相互和合缘。
对此回答：果有二相：其一是由俱作者所作差别之差异相续而生之有法，其二是不观待俱作者差别而生。其中，芽是从俱作者所作差别相续而生之法性，初别相是不观待俱作者所作差别而生之法性。
种子虽属自相续，然于偶尔生果时由他相续作差别，非他者。他相续即是偶尔生果之俱作缘，譬如生芽时田地等俱作者是令种子功能觉醒之因。偶尔彼等俱作和合之因即是功能耗尽之因，譬如于种子等初别相生起时和合诸缘是功能觉醒之因。
一切种子之他因唯生功能，开始偶尔生起果之差别。功能觉醒之因有二：俱作者与和合缘。对所说需显示无量和合缘者，和合因亦有二相：先无今生与从他处而来。

།རེ་ཞིག་གང་དུ་སྔ་ན་མེད་པ་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་རང་གི་རྒྱུ་དག་ཁོ་ན་ལས་ནུས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ ནོ།།ཡུལ་གཞན་ནས་འོངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་རང་འགུགས་པའི་རྒྱུ་ཁོ་ནས་ནུས་པ་སྐྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་འདུ་པའི་རྐྱེན་ཚད་མེད་པར་བརྟག་པ་ཅི་ཞིག་བྱ་དེས་ན་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། ཡང་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ལ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་ རྐྱེན་འཐད་ལ།འབྲས་བུ་ལ་ལ་ནི་ཕན་པ་སྒྲུབ་པ་གཙོར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ། །གང་ཡང་ཕ་རོལ་པོས་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་དག་པ་ནི་མ་གྲུབ་ལ། རྟག་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དཔྱད་ པར་བྱའོ།།འདི་ལ་ཚད་མ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཙམ་མོ། །དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཡུལ་བསྟན་ན་ཤེས་པས་སྐྱེས་བུས་བཅུག་ཅིང་དོན་ཡང་ཐོབ་པར་ བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་ཚད་མའི་བྱེད་པ་ནི་མེད་ལ། ཤེས་པའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཞིང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡུལ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་མངོན་སུམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་ལ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་མཐོང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་དོན ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ལ།མངོན་སུམ་ནི་མཐོང་བཞིན་པའི་དངོས་པོ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་ཞེན་པ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་འཇུག་པར་བྱེད་མི་ནུས་པས་ཞེན་པ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེན་པའི་ མཐར་ཐུག་པ་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་པ་ན་ཡང་ཞེན་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་ཡིན་ནོ།།ཞེན་པ་ཡང་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ། ལྡོག་པ་ཡང་ལྡོག་མཚམས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་གཅིག་གི་ལྡོག་པས་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་མཐའ་དག་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་མི་ནུས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་སྒྲ་ལ་སྒྲ་ཉིད་དུ་ཞེན་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ལྡོག་པ་གཅིག་བདག་གིར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ལྡོག་པ་གཞན་དག་ལ་ནི་ངེས་པ་མེད་དོ།

首先，凡是先前不存在而新生者，唯从其自因中生起功能。凡从他处而来者，唯由招引自身之因生起功能，故何须观察无量和合缘？因此，于刹那者不能助益。
又于某些果之差别，俱作缘合理；于某些果则以成办利益为主，当如是决定。
对于他方所说"有"之因相不成立，常与无常相违之说，亦当观察。
于此，量即是获得者。获得者即是令趣入能作用之事物。趣入即是唯显示趣入境。于此，若显示趣入境，则由智令补特伽罗趣入并获得义利，故量之作用即圆满。除获得外别无量之作用，智之获得亦不离趣入，趣入亦不离显示境界。
如是，现量显示趣入境即是执著趣入境，比量则是决定趣入境。即便如此，于此由见无则不生之事物力而了知外境比量所量之义确实存在。现量则非以执取所见事物之无则不生为前导，故非能决定。
若无执著则现量不能令趣入，故执著即是令趣入者。当执著究竟为量之作用时，执著境即是现量之境。执著亦是以反体为境，反体亦由反体界限差别而有差异。故于一事物之反体，凡有几许，皆不能成为一分别之境。正因如此，现量于声执著声性，而不执著刹那性。如是，分别必须取一反体为自体，于其他反体则无决定。

།ལྡོག་ པ་གཅིག་པ་འཛིན་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ལྡོག་པ་གཅིག་ཞེན་པའི་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་ལ།མངོན་སུམ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་བྱེད་པ་ནི་ལྡོག་པ་གཅིག་ཞེན་པར་བྱེད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ དང་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རྟག་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ།ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་པས་ཚད་མས་བྱེད་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་མངོན་སུམ་གྱི་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་དག་པ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་སུ་ལེན་ཏོ། ། ཚད་མའི་བྱེད་པ་གཞན་གྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་རྟག་པ་ཉིད་ནི་ཅི་འཐད་དམ་འོན་ཏེ་མི་འཐད་ཅེས་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མའི་བྱེད་པ་ལ་མི་མཁས་པ་གཞན་གྱིས་ནི་རྟག་པ་དང་ཡོད་པ་དག་ཚད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་བཟུང་ནས་བརྩད་པ་དེས་ན་དེ་བསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ངོ ཤེས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་གནོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ཡང་དཔྱད་དགོས་སོ།།འདི་ལ་གང་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་ཞེན་པས་དོན་འདི་ནི་ངས་བཟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བའི་དོན་དུ་བརྗོད་དོ། །གང་ཞིག་དོན་འདི་ བཟུང་ངོ་ཞེས་ཤེས་པར་མ་བྱས་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བར་མི་བརྟག་སྟེ།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ཅུང་ཟད་མ་མཐོང་བ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །འདི་ལ་གླིང་གཞན་ནས་འོངས་པ་འགའ་ཞིག་ ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདི་ནི་བ་ལང་སྟེ།འདི་ལ་རྐང་པས་རེག་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་ཉེ་བར་བསྟན་པས་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དུ་བ་ལང་མཐོང་བ་ན་བདག་གིས་ཆུ་འཐུང་བ་ན་མཐོང་བ་གང་ལ་རྐང་པས་རེག་པ་བཀག་པའི་བ་ལང་དེ་ཉིད་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་འདི་ལ་ནི་རྐང་པས་རེག་པར་མི་ བྱའོ་སྙམ་དུ་ངོ་ཤེས་པ་སྐྱེའོ།།དེས་ན་གོང་བུ་ཐ་དད་པ་དག་ལ་ཡང་དོན་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་ངོ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལ་གོང་བུ་གཅིག་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རབ་རིབ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དོན་མེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་ དུ་གང་དམིགས་པས་ངོ་ཤེས་པ་ཡུལ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་གོང་བུ་དེ་གཉིས་བ་ལང་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ།འདི་ལྟར་ངོ་ཤེས་པ་འདི་ནི་མི་འཛིན་པར་མ་རྟོགས་སོ། །དེའི་ཡུལ་ནི་དེའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ བཟུང་བ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།འདི་ནི་བཟུང་བའི་སྤྱི་ཡིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཞེན་པ་མེད་དོ།

由于必须执取同一反体，故分别是以执著一反体为作用，现量亦具分别之作用。因此，量之作用究竟是执著一反体。
如是，所谓"常"是从无常返体，所谓"有"是从不作用返体，故非一量作用之境。因此，取现量所成之清净有性为因相，乃是量之差别作用之境。至于成为其他量作用之境的常性，是否合理当加以观察。由于不通晓量之作用的他人执"常"与"有"为一量之境而争论，故应予以遣除。
关于所说"损害知的现量刹那性"，此亦当观察。于此，若由现量力所生之执著而执著"此义为我所取"者，即说为现量所取之义。若未了知"取此义"者，则不应观察为现量所取，若如是则成太过。"凡少许未见者皆应成为现量境"即是太过。
于此，有从他洲而来者，上师示以"此是牛，不应以足触之"，于他时处见牛时生起认知："我饮水时所见、被禁止以足触之牛即是此"。由此可见，即使于不同聚合亦生起执一义之认知。其中并无相同聚合，故如翳眼识般无义者不堪为现量。
若念："由所缘而认知非无境，彼二聚合即是牛性"之自性是有，此亦不应理。如是，此认知非不执取，已说其境即是由其力所生分别所执取者。此无分别执为所取共相。

།འདི་ལྟར་ངོ་ཤེས་པས་ནི་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་དང་ན་བ་དང་འཆི་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་གོང་བུ་བཟུང་བའི་ཞེན་པ་ཡིན་ན་སྤྱི་ནི་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་ པར་མི་འཐད་དོ།།ཆོས་དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དེ་ཉིད་བཟུང་བ་ཡིན་པར་རིགས་སོ། །འདི་སྙམ་དུ་ངོ་ཤེས་པ་ལ་ནི་སྤྱི་ནི་གསལ་བ་གཉི་ག་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པའི་ཆོས་ཅན་གསལ་བ་སྣང་དུ་ཟད་མོད་འགལ་བ་ མེད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁ་དོག་གི་ཁྱད་པར་ཅན་ཆ་ཤས་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་དང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སྣང་བར་ཞེན་གྱི་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲ་བ་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ན་ཞེན་ བཞིན་པའི་སྤྱི་སྣང་བར་བརྟག།།འདི་སྙམ་དུ་གང་དག་གསལ་བ་དག་ལས་སྤྱི་ཐ་དད་པར་འདོད་པ་དེ་དག་ལ་ཉེས་པ་འདི་འགྱུར་གྱི་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལྟར་ན་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ལ་ཐ་མི་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྤྱི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། སྤྱི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་མོད་ ཀྱི་འོན་ཀྱང་རྟོག་པ་རྣམ་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཅན་གྱི་ཡུལ་རབ་ཏུ་གཞག་པའི་དོན་དུ་སྤྱི་ཁས་བླང་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་སྤྱི་སྟེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྤྱི་འཛིན་པའི་ཤེས་པས་ཀྱང་མ་ཁྱབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་བཟུང་བར་འགྱུར་ལ་དེའི་ཚེ་ཡང་ ཤེས་པ་མི་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་ལྡོག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་གཟུང་བ་ནི་གསལ་བ་ཡིན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པའི་གཟུང་བ་ནི་སྤྱི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་རྣམ་པའི་རང་ བཞིན་འགའ་ཞིག་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་བརྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ལྡོག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ལ་ལྡོག་པའི་གསལ་བ་གཟུང་བྱ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་འགའ་ཡང་སྣང་བར་ཞེན་ པ་མེད་ཀྱི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ལྡོག་པ་ཡུལ་དང་དུས་ངེས་པ་ཅན་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་སྣང་བར་ཞེན་ཏོ།།དེ་བས་ན་ངོ་ཤེས་པས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་དྲི་ཡང་ཞེན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་དེ་ སྤྱི་འཛིན་པར་བརྟག་།གང་ཞིག་སྤྱི་བརྟག་པར་བྱ་བ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ལས་བླ་ལྷག་ཏུ་འགྱུར་བ་འདི་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་སྣང་བ་མེད་དོ།

如是，认知乃是执取具生、老、病、死法之聚合的执著，而共相不应有生、住、灭。由于具此法者即是别相，故应理解为取彼。若念："于认知中，共相与别相二者皆显现。其中虽显现具生等差别法之别相，然无相违。"此不应理。因为于彼中执著显现具青等色差别、具部分形状差别及生等法，而全无他者。如是亦是别相，故如何观察执著中显现共相？
若念："此过失唯对执共相异于别相者而言，依我宗则非异非一，然共相是所诠。"虽共相非所诠，然为安立无差别分别之境而承许共相。因此，若如共相之自性非异非一，则共相执取之识亦应成未遍摄之自性所取，尔时识亦不成不执取。
故返体相识之所取是别相，随行相分别之所取是共相。其中，于随行相分别应确立某随行相自性为所取，如于返体相分别执返体别相为所取般。于随行相分别中亦无执著显现随行自性，而执著显现具色与形状差别、具生等法、具地时决定之返体别相自性。
是故，认知连随行自性执取之气味亦不能执著，如何观察彼执取共相？凡欲观察共相超出具生等相自性者，于彼中不显现此"牛"之所诠。

།གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་པ་གསལ་བ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་གསལ་བ་རྣམས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་གྱི་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཅིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་སྟེ། དེས་ན་འདིས་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་རུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་ པ་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་བཟུང་བ་ཡིན་ན་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། །དེ་ལ་ངོ་ཤེས་པས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི་དེ་དོན་གཅིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་དང་ལྐོག་ ཏུ་གྱུར་པ་དག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།།མཚམས་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཅི་ཞེ་ན། འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་ཐ་དད་པ་དག་ཀྱང་ཐ་མི་དད་པར་སྡོམ་པ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །འདྲ་བའི་མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི་སྤྱི་གཅིག་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་འཇུག་སྟེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་དག་ལ་གཅིག་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་འབྲས་བུ་འགའ་ཞིག་ལ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པར་སྡོམ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་བདག་ཅག་འབྲས་བུ་འདི་ལ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མྱུ་གུ་སྐྱེད་པ་ལ་ས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ཏོ ཞེས་སྨྲ་སྟེ།དེ་དག་གཅིག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ངོ་ཤེས་པས་ཐ་དད་པ་དག་གཅིག་ཏུ་སྲེ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་དེ་འདིའོ་ཞེས་མངོན་སུམ་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བ་འཛིན་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་མེད་ པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པ་རང་གི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་དག་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པས་འཇུག་པས་ན་ དོན་མེད་པ་ཡིན་གྱི་མི་འཛིན་པ་མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།སྤྱི་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若认知是缘于别相，由于诸别相差别，应成差别相而非无差别相。然而也经验为一相，因此应当容许某无差别自性。此说不应理。因为认知是具有"此即是彼"如是之相。其中"彼"是隐蔽所取，而"此"是现前，于此认知仅是联结隐蔽与现前，而非一义。因为现前与隐蔽二者有别。
若问："联结之义为何？"依于某事而统合差别为无差别即是联结。相似之联结即是空离一共相之随行而趣入差别，如天授、供授二者之一性。由彼等聚集于某果故而统合为无差别。如是世间亦言："我等于此果成一"，如言土等于生芽时成一，然彼等实非一性。
如是此中，认知亦是合和差别为一，而非缘无差别自性。因为不应理解"此即是彼"之现前与隐蔽之执取。且如前说，于执取无差别自性亦不应理解生等差别。是故，此由差别故唯缘于义，具自法者于某作用假立无差别而趣入，故是无义，而非不执取之现量。因为共相不显现故。

།གང་ཡང་སྐད་ཅིག་འཇིག་པ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་མ་འབྲེལ་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པོ། ། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྒྱུད་གཅིག་གི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་པའི་སྐད་ཅིག་རྣམས་ཐ་དད་པ་ཡང་ཡིན་ལ། རྒྱུད་ཀྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པའི་མཐོང་བའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པའི་དྲན་པ་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་ཡང་གལ་ཏེ་ཡིན་མོད་འདི་ལ་མི་འཐད་པ་ཅི་ཡོད་དེས་ན་བསལ ཟིན་པ་འདི་དག་ལ་སྐད་ཅིག་འཇིག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་ཉོན་ཅིག་།གང་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རྩོད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡིན་མོད་ཅེས་སྨྲས་པ་དེ་ལ་བརྗོད་པ་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་ཁྱབ་པོ།།དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ནི་རིམ་གྱིས་བྱེད་དམ་ཡང་ན་ཅིག་ཅར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ཅིག་ཅར་རམ་ རིམ་གྱིས་བྱ་བ་དག་ལ་འཇུག་པར་ནུས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་སོ།།ཅིག་ཅར་ཉིད་ནི་ཅིག་ཅར་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་མྱོང་བས་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། རིམ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གསུམ་པ་ཡོད་ན་ནི་དེའི་ རིམ་དང་།རིམ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་པོ་ཡང་ད་ལྟ་བདག་ཅག་གིས་མཐོང་བ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྣང་བཞིན་པའི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་འདི་དག་ཀྱང་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་དང་རིམ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ ཅིག་ཅར་ཡང་རིམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དོན་བྱ་བ་ཡང་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན་རང་བཞིན་ནམ་དོན་བྱ་བ་མཐོང་བ་ཡང་མེད་དེ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ནི་མི་སླུ་བ་ དང་ལྡན་པར་རེ་རེའི་བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་སོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྣང་བའི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་འདི་འདྲ་བའི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་གཅིག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་ པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ན་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་དང་གང་ཅུང་ཟད་མཐོང་བའམ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་པོ་ནི་རང་བཞིན་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ནའོ།

所说"对刹那灭有比量能破"之说亦不相关，因为差别体性非为识之境故不遍。如是，虽属一相续中之能取与所生诸刹那既是差别，又能于相续中所摄见境生起忆念，于此有何不应理？因此，对于已破除者，且听成立刹那灭之量：
凡是有者皆是无常，如瓶等。争论处之声等亦是有。若谓诸事物虽是有而非刹那，对此回答：有性即具作用自性，为次第与顿时所遍。作用或次第为之，或顿时为之，更无他相。如是，现量所见诸事物能顿时或次第趣入诸作用。顿时性即是以现量经验所见为顿时自性，次第亦复如是。
若有非次第非非次第之第三自性，则其次第与非次第二性亦应如我等今所见。然而，现见之次第与顿时二者亦不成一性。如是，次第与非次第之自性中，顿时亦成次第自性。若尔，二者皆有互见自性及以自性为因之作用之过，然实无见自性或作用。那么如何？次第与顿时各别自性为现量所见而具不欺。
如是，所现次第与顿时彼等互为差别自性，如是次第与顿时云何成一？因事物差别自性即是差别相故。若非如是，则不成次第与顿时性。如是，凡所见或所思二自性，必不能具此等自性。

།དེ་བས་ན་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་རང་བཞིན་གཉིས་ ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་ནུས་པ་ཉིད་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པ་མེད་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པ་དག་གིས་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པའོ། །སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་ནི་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པའི་མི་འཐད་ དོ།།འདི་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་དོན་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་རོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་གང་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པས་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ ལྡོག་པས་རྗེས་སུ་བྱས་པ་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་རང་བཞིན་ཉིད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།།སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཡང་ཉེ་བ་ཡིན་པ། དེའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་ གཉིས་པ་ལ་སོགས་པར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུའི་ཚོགས་གང་ཡིན་པ་དེ་སྐད་ཅིག་དང་པོར་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་དང་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་རིམ་པ་མི་འཐད་དོ། །ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་ རྐྱེན་དག་ནི་སྐད་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱིས་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་དག་ཏུ་ཡང་ལྷན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེས་ན་འདིར་མི་སྤྲོའོ། །འདི་སྙམ་དུ་འདུ་བྱེད་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་ནི་རང་ལས་སྐྱེ་བའི་འབྲས་བུ་མཐའ་དག་ཅིག་ཅར་ སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དོ།།གང་གི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེས་སྐད་ཅིག་དང་པོར་ཅུང་ཟད་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པར་ཡང་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། འབྲས་བུའི་ཚོགས་སྒྲུབ་པར་རུང་བའི་བདག་ཉིད་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ན་ཡང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་རྣམ་གྲངས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་དོན་བྱེད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལས ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་དེ་ལས་བཟློག་པ་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ།

因此，现量能够完全决定二自性，除次第与非次第外别无他相。如是，已成立次第与非次第遍于作用。非刹那性中次第与非次第不应理。如是，诸事物以自性趣入作用，当如是解释。因为果之随行与返遮随顺有无，此即是生果之功能。果之随行与返遮所随顺者即是诸事物之自性，故自性即是功能。
非刹那自性于第二刹那所生果之自性，于第一刹那亦近，是故第二刹那等所应生之果聚，于第一刹那亦当生起。如是，于非刹那中次第不应理。不能成立差别与无差别之特征自性之俱生缘，以非刹那义不应待，此于他处亦已说为非俱生。故此不广。
若作是念：非刹那诸行能顿时生起一切自果，此亦不应理。因为非刹那性于第一刹那以自性所应生之一切果，于第二刹那等亦当生起。因为能成办果聚之自性于第二刹那等亦近故。
是故，此等门中，非刹那性以次第与顿时作用不应理故，遍于相违品非刹那性中无能遍，由此返遮则为刹那性所遍，此即自性因。

།རིགས་པ་པ་ཆེན་པོ་ལྟ་བ་ངན་པའི་རབ་རིབ་མ་ལུས་པ་འཇོམས་པར་མཛད་པ་སའི་སྟེང་ན་རྒྱལ་བའི་མཛད་པ་ལ་དེ་ཉིད་གཉིས་པར་གྱུར་པ། དཔལ་སློབ་དཔོན་ ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ལེགས་པར་བཤད་པ་མཆོག་གིས་ཐུགས་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་རིན་པོ་ཆེ་དང་།རྩོམ་པ་དམ་པའི་རྒྱན་དང་གོ་ཆས་རྣམ་པར་མཛེས་ཤིང་མི་བཟློགས་པའི་ཆོས་ཅན། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་སྦྱར་བ་སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ ་རྫོགས་སོ།

我来为您直译这段藏文结尾段落：
大理论家、摧毁一切邪见翳障、于地上为胜者事业之第二体性者，即吉祥阿阇黎法称之殊胜善说，以圆满心意、持戒宝及以殊胜著作庄严铠甲而庄严、具不退转法性之阿阇黎法胜所造《刹那灭成就论》圆满。
这是一段典型的藏传佛教论著的结尾偈颂，我已经尽量保持了原文的庄严格式和对仗结构，同时确保意思准确传达。这里提到了两位重要论师：法称(Dharmakīrti)和法胜(Dharmottara)，并说明了这是一部论证刹那无常的重要论著。



D4254

། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སྐལ་ལྡན་རྒྱལ་པོ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།།[་]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀྵ་ཎ་བྷ་ག་སིདྡྷི་བ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།།སྐད་ཅིག་འཇིག་པ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་རྒྱུ་ཅན་འགོག་པའི་ཐབས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བརྗོད་པ་ལ་གཞུང་ཉུང་ངུས་བདེ་བླག་ཏུ་གཟུང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བརྩམས་སོ། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྒོལ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་སྔ་མས་ སུན་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྗེས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ།།རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཚོགས་པས་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་འདུས་ནས་བྱས་པ་ནི་འདུས་བྱས་རྣམས་ཏེ། བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བློ་དང་མེ་ལྕེ་ལ་སོགས་པ་དུས་གཅིག་ཞིག་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ལོགས་ པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱད་པར་ཉེ་བར་བླངས་པ་ཡིན་ནོ།།ད་ནི་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་མངོན་པར་འདོད་པའི་སྐད་ཅིག་གིས་སྒྲའི་དོན་འཇིག་རྟེན་ལ་རབ་ཏུ་མ་གྲགས་ན་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྐད་ཅིག་མའི་སྒྲའི་ དོན་མ་གྲུབ་པོ།།དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །དེ་དག་གི་གཞུང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རིགས་པ་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །སྐྱེས་པའི་དོན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་གནས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །བྱེ་བྲག་པ་དང་རིགས་ པ་ཅན་དག་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་དང་འདུ་བར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་གྲུབ་པ་དང་འབྲེལ་པ་དག་ཀྱང་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་ལས་དུས་ཐ་དད་པར་ཡོད་པ་དང་འབྲེལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ནམ།དཔྱོད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་འདུ་བ་ཉིད་འགའ་ཞིག་ བྱེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཡོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལ་ཁ་ཅིག་གིས་སྨྲས་པ། བདེན་ཏེ། རྫས་སྐྱེ་བ་ལ་ཕྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འདུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལུས་འདི་ལ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ཡོད་པའི་སྒྲ་ནི་ཅི་ཞིག་ལྟར་དེ་དག་ཉིད་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་དུའོ། །འདིས་ ཅི་ཞིག་གྲུབ་ཅེ་ན།འདིས་ནི་གྲུབ་སྟེ་རྫས་སྐྱེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འདུ་བའི་དུས་སུ་སྡོད་པས་སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་མི་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

我来为您翻译这段藏文：
印度堪布吉祥胜王与译师比丘智慧贤所译。
